Awinion

Awinion to miasto historii i teatru. Tutejsza architektura jest naznaczona historią papieży. Przechodząc przez którekolwiek z siedmiu drzwi, znakomicie zachowanych murów miasta, odkryjesz miasto Papieży. Miasto było dotknięte powodzią, pożarem, było wiele razy grabione, dotknięte też przez silne wiatry Le Mistral, ale te wspaniałe miasto oparło się tym wszystkim klęskom i pozostało nienaruszone. Za każdym rogiem wąskich, brukowanych ulic, ujawniają się wyszukanie zdobione kaplice i kościoły. Większość z XIV wieku, kiedy miasto stało się centrum Chrześcijaństwa i Pałac Papieży był domem kilku kolejnych głów Kościoła. Usytuowane na rzece Rodan, położenie Awinionu, jest wielobarwne jak jego historia, wraz ze zdjęciami malarstwa Van Gogha. Ciche ulice ze złotym światłem, odizolowanymi dziedzińcami i tajemniczymi ogrodami, przytulnymi ulicznymi kawiarniami i fantastycznymi restauracjami, sprawiają, że Awinion jest idealnym miejscem na romantyczny weekend. Tutejszy klimat jest przyjemny z ciepłym latem i jest idealny do aktywności na świeżym powietrzu. Wybudowany w XIV wieku pałac Papieży, wychodzi na żywy placyk. W pobliżu znajdują się muzea: Petit Palais i Palais du Roure nie daleko słynnego mostu d`Avignon. Tutejszy festiwal sprawił że miasto jest ważne w dzisiejszych czasach. Zapoczątkowany w 1947 roku, przez Jeana Vilara, w każdym roku pomiędzy 10 lipca a 5 sierpnia, około 120000 widzów, przybywa aby odkrywać nowe talenty lub podziwiać już znanych aktorów. Pokazy festiwalowe (tańca, teatru lub muzyki) są wzmocnione poprzez tło potężnej historii, często pojawiającej się odnowionej lub odświeżonej, w tym środowisku. Wszystkie wspaniałości Awinionu, czyli całe historyczne centrum wraz z opasującymi je murami, w 1995 r. wpisano na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. Niezwykły charakter nadają miastu właśnie potężne mury. W obecnym kształcie pamiętają w większości XIV w. i papieża Innocentego VI. Od zachodu, czyli od strony Rodanu, są nawet o wiek starsze. Pierwsze fortyfikacje miasto otrzymało jeszcze w czasach starożytnych. Stopniowo przesuwano je coraz dalej, bo mieszkańców i domów wciąż przybywało. Kiedyś otaczała je jeszcze fosa - nie ma już po niej śladu, została zasypana. Ale i tak długie na 4,5 km i wysokie na 8 m mury wyglądają imponująco. To jedne z największych średniowiecznych francuskich fortyfikacji. Strzeże ich siedem bram (w średniowieczu było 12 ze zwodzonymi mostami) i 36 wież. Przed wiekami bramy zamykano na noc, dzisiaj stoją otworem przez całą dobę, łącząc stare centrum z nowymi dzielnicami (współczesne miasto liczy 100 tys. mieszkańców). Doskonale harmonizują z gotyckim Pałacem Papieskim, najokazalszą budowlą miasta. Stoję na rozżarzonym słońcem placu i przyglądam się tej imponującej fortecy. Nie bez powodu XIV-wieczny historyk opisywał pałac jako najpiękniejszy i najbardziej obwarowany dom na świecie (w czasie rewolucji francuskiej łatwo przeobrażono go w więzienie). Splendoru dodają mu jasne, odbijające słońce mury, a zębate fortyfikacje wymuszają należny respekt. Z lewej strony, przy katedrze, jego bryła jest surowsza. To część Palais Vieux - Starego Pałacu, wzniesionego na miejscu dawnego Pałacu Biskupiego przez trzeciego papieża Awinionu Benedykta XII - strzeżona przez kwadratową narożną Wieżę Dzwonów. Po prawej stronie wysuwa się do przodu nieco lżejszy Palais Neuf - Nowy Pałac, zbudowany przez następnego papieża Klemensa VI. Drzwi, nad którymi strzelają w górę dwie gotyckie wieżyczki z ostrymi hełmami, zapraszają do wnętrza. Wchodzę między grube mury. Tchną tajemniczością i dają wreszcie trochę ochłody.